Technische mededeling
Ze heeft een nieuw log. Daar stapt ze nu op over. Het is mooi geweest met blogger.
Hier kunt u haar voortaan vinden.
Dit log is terugzoekbaar als archief, voor degenen die dat leuk vinden.
I'm starting over.
[Rigoreus, impulsief, ja.]
[Hersteld] You've got some work to do
But I'm sure you'll do it well.
[Hersteld] Creeps
Een jongen met blauwe ogen en donker haar en een meisje dat als twee druppels water op hem lijkt zitten tegenover me in de bus. "Kun je tegen achtpotigen?" vraagt de jongen, en kijkt mij aan. "Zal ik hem er anders uit halen?" Ik kijk moeilijk. "Doe maar niet.." Dan pas zie ik wat het meisje in haar handen heeft; een reptielenbakje. Het meisje glimlacht. Ze houdt me het bakje voor dat inderdaad een vogelspin bevat. Bij een nadere blik oogt hij klein, wollig en zacht. Algeheel niet vreeswekkend.
"Mmh." zeg ik.
"Dat was een best positieve reactie" zegt de jongen tegen het meisje. "Normaal lopen de mensen altijd weg" vervolgt hij tegen mij, zijn schouders ophalend alsof hij het vreemd vindt. De jongen begint over zijn ratten te praten, half tegen het meisje, half tegen mij, en vertelt dan hoe een oude vrouw vriendelijk haar hand toestak naar zijn vermeende hamster. "Vriendelijk ja, tot ze de staart zag. Het is altijd de staart die mensen eng vinden." Als ik even later de bus uit moet stappen vind ik het enigszins jammer. Het is niet elke dag dat je een vogelspin in de bus ziet.
Lay out II
Alles werkt weer, dankzij Karl's ingenieuze - maar blijkbaar toch niet zo moeilijke - gesleutel, maar in mijn haast om de layout weer goed te krijgen heb ik wat posts verwijderd, denkend dat de fout daar misschien in lag.
Die zullen waarschijnlijk hier weer boven verschijnen met een [Hersteld] erbij, zodat er geen verwarring is.
Maar het doet het weer. Hoera!
Lay out
Ik weet niet precies waarom, maar alles is door elkaar gegooid. En ik weet niet meer hoe ik het goed moet krijgen.
Dus baal ik. Tips zijn welkom..
Gebruikt u Firefox of Internet Explorer?
En dan er achter komen dat je log er heeeel erg vergaard uit ziet in Internet Explorer. Shit.
De enige oplossing : massaal overstappen op firefox. Daar is ie wel mooi.
Losse gedachten
- Een scherpzinnige kan stomp gemaakt worden. - Men stelt mij weer eens voor verrassingen. Gelukkig maar.
You and your whiskers
Ik lig op de grond, kat ligt op de bank. We zeggen beiden niets. Ik bestudeer het plafond en de lamp, kat bekijkt me onverstoord als altijd. De vloer is glad en koel, pas gestofzuigd, ik ga immers niet op een stoffige vloer eens fijn languit liggen peinzen. Of juist niet peinzen.
Waarom kiezen vrouwen katten als hun kompanen? Wat is er toch met een kat die zijn zwijgend gezelschap biedt, snorrend op schoot, of naar buiten starend in de vensterbank. Dat stille
"Ik kom wel naast je liggen" als je ergens neerploft. Soms kijken we elkaar aan. Ik weet dat hij onmogelijk datgene kan denken wat ik denk, toch
lijkt het zo. Misschien dat ik het daarom zo fijn vind. Een troostende zachte vacht en woordeloze instemming. Soms is dat alles wat ik wil.
Sleutelbeen
Zeg lief, heb je ooit gezien, wat een vreemde vogelbotten? En hoe raar is ook de huid die over hen heen spant. En je vingers, je knieën en je tenen, alle kleine gewrichten van belang. Heb je ooit beseft wat een vreemd wezen je bent? Onder de huid vinden blauwe bloedvaten hun weg naar je handen, die vol staan met groefjes en lijntjes en tekeningen. Je neus die lucht inademt en je mond die alles weer naar buiten laat stromen. Fysiek ben je zowel complex als simpel, primitief en vergevorderd.
Voel je ook dat je eigenlijk maar een kind bent? Een vreemd kind van een vreemde wereld, met rood bloed in blauwe aderen.
Mijn hart klopt onder mijn hand, onder mijn hand huid en ribben. Spieren en het sleutelbeen, vooral het sleutelbeen.
Zij
haar ogen
mijn ogen
ik zou rust vinden in haar
haar stilte
mijn stilte
en haar zien zoals ze is
haar lichaam
mijn lichaam
twee versies van hetzelfde
haar gedachten
mijn gedachten
ik hoef niet per se te weten
wat ze denkt
zolang ze hier is
Moraal heeft nooit iets van het leven begrepen.
En op de een of andere manier vindt het bloed zich een weg omhoog naar mijn ogen. Zo is het lastiger om na te denken, en beweeg ik me langzaam, als in een roes. Waar denk ik aan? Ik voel alleen. Bloed in mijn ogen, rood, warm. Bedwelmend. En ik glimlach. En doe niets.
Ik fiets naar huis met engelse volzinnen in mijn gedachten, en het weer is mild. Duisternis weeft zich om me heen, en ergens betwijfel ik of ik nu gezien zou worden als er iemand was om te kijken.
Mijn bed denkt dat ik thuiskom. Als ik erin kruip vraag ik me af waarom ik niet gewoonweg doe waar ik zin in heb, zonder daar gevolgen of mogelijkheden aan te verbinden. Iets dat ik nooit gedaan heb zonder alcohol in mijn bloedbaan. Hoe ik moet zijn en hoe het overkomt, maar wat maakt het ook uit? Heb ik daadwerkelijk ook maar iets te verliezen als ik niet luister naar de regels in mijn hoofd?
Zou dat niet fijn zijn, los te laten? Geen aandacht te schenken aan wat wel en niet zou moeten..Wat ik aan zou nemen in ruil voor het verdwijnen van de kou in mijn ledematen en de leegte in mijn hoofd. Niets hoeft, nee. Maar het kan wel. Dat zou nu wel genoeg reden zijn. Omdat het kan.
Coffee..
I couldn't possibly be alone, someone made me this coffee.
Herfst
een draadje zweefde op de wind met aan het andere eind een spin of was dat mijn verbeelding maar?
Black
I see your blackened silhouette
from outside to my door
how long have you been standing there
what have you come here for
I thought you had forsaken me
we both have been bled dry
with no more blood and no more love
is darkness to my eyes
There is your blackened silhouette
from outside to my door
have you now come to cause my death
is that what you're here for
I have to say it's been a while
theres no more life to take
the smile that died along that mile
's enough for death to make
You're on my terp.
Het is helemaal mijn taak niet om een tiener op te voeden.
Waarom bemoei ik me er dan uberhaupt mee?
Kind aan huis
Even iets heel anders
Ik weet hoe u ongetwijfeld over britpop denkt, maar
dit nummer klinkt gewoon lekker simpel. Easy listening, niet teveel bij nadenken.
Dear god, dear doctor
Er zijn momenten waarop ik naar oude foto's kijk en me toch ontzettend verbaas dat ik dat ben. Hoe raar is het eigenlijk om jezelf terug te zien in een momentopname, je zag er anders uit en was met heel andere dingen bezig dan nu.
Ofwel met mijn gedachten vastzitten in momenten die achter me liggen, ofwel deze volledig negeren en niet meer weten wie ik ben. Als ik "vergeet" waar ik was, wat me af en toe overkomt, weet ik niet meer hoe ik me moet gedragen of voelen. Alsof vandaag de eerste dag was die ik ooit begon. En hoe moet ik dan vooruit kijken? Want jeezus, wat is het leeg. Ruimtevrees krijg ik ervan.
Ik kan achteruit kijken met de gedachte dat ik eigenlijk zo weinig verder gekomen ben, dat ik niet echt gegroeid ben als persoon. Dat was altijd mijn doel, het leven moest een lange weg van langzame verbetering zijn, iets waar je vooral in leert en waarin je je ogen niet moet sluiten voor de fouten die je maakt. Die heb ik genoeg gemaakt, ik heb alleen niet geleerd hoe ik kan voorkomen dat ik steeds dezelfde fouten maak.
Wat ik wil en waarom, waar ik heen zou moeten gaan, dat moest me allemaal vanzelf duidelijk worden. Maar het wordt niet duidelijk en ik begrijp het niet. En als ik op mijn schreden terug moet keren bij mezelf, mijn zelfvertrouwen neer moet leggen om mijn schulden en mijn gefaalde projecten op te tellen, vraag ik me af waarvoor. Of het nut heeft, zin heeft. Of ook maar iets zin heeft. Als ik die vragen in mijn eentje zou moeten beantwoorden, zou er geen antwoord komen. Of het antwoord zou moeten zijn "Nee".
Als ik me niet zou afvragen wie ik ben, zou ik niemand meer zijn. Als ik geen foto's had om me te herinneren zou ik het vergeten. Je kunt niets proberen zonder te erkennen dat je niet niemand bent. Want als je niemand bent, kun je net zo goed sterven, dan maakt het immers niets uit.
Ik heb ook dingen gedaan en gehad die de moeite waard waren, al voelt "Nu" als leeg en zwijg ik meer dan ik daadwerkelijk iets zeg. Het heeft niet altijd zo gevoeld.
Hetzelfde probleem, enigszins veranderd, minder onder mijn aandacht. Worstelen met niets. Ik weet hoe ik kapot moet maken, ik weet hoe ik afstand kan houden en hoe ik kan forceren. Hoe ik volledig kan stoppen ook maar ergens genoegen bij te voelen. Maar hoe moet ik scheppen, richting geven? En verder gaan waar ik ooit stil ben blijven staan.
IJdel .. tot een zekere hoogte.
Ik had besloten schoenen met hakjes te dragen onder mijn rok, al was het alleen maar om te kijken of ik zou moeten boeten voor mijn ijdelheid door middel van pijnlijk beblaarde voeten. Dat viel me alles mee, minimaal geknel en geschaaf, en een wat verhoogde kans op uitglijden op een glad oppervlak, maar dat moest ik er maar voor over hebben.
De dag was lang. De eerste officiële schooldag van het tweede jaar en meteen al aan de slag met een praktijkopdracht waar ik me maar een avondje op had kunnen voorbereiden, met slechte materialen van de bloemenzaak op de hoek. Het werd niet echt een succes, en om 5 uur wilde ik zeker wel naar huis. Op mijn gemak liep ik naar de halte, en zag de bus vanuit de verte al staan, de laatste passagiers stapten in. Ik moest die bus hebben, anders zou ik minstens weer een half uur later thuis zijn. Ik keek naar mijn voeten. Met hakjes kun je niet rennen.
De schoenen gingen uit en een sprint later stond ik toch nog op tijd in de bus, waar ik ze onder de verbaasde blikken van medepassagiers weer aantrok. Een oud vrouwtje grinnikte. Je wilt op tijd thuis zijn of je wilt het niet.
Zeg lief, heb je ooit gezien, wat een vreemde vogelbotten? En hoe raar is ook de huid die over hen heen spant. En je vingers, je knieën en je tenen, alle kleine gewrichten van belang. Heb je ooit beseft wat een vreemd wezen je bent? Onder de huid vinden blauwe bloedvaten hun weg naar je handen, die vol staan met groefjes en lijntjes en tekeningen. Je neus die lucht inademt en je mond die alles weer naar buiten laat stromen. Fysiek ben je zowel complex als simpel, primitief en vergevorderd.
Er zijn momenten waarop ik naar oude foto's kijk en me toch ontzettend verbaas dat ik dat ben. Hoe raar is het eigenlijk om jezelf terug te zien in een momentopname, je zag er anders uit en was met heel andere dingen bezig dan nu.
