Indigo

Technische mededeling

2006-09-24T14:08:00.000+02:00

Ze heeft een nieuw log. Daar stapt ze nu op over. Het is mooi geweest met blogger.

Hier kunt u haar voortaan vinden.

Dit log is terugzoekbaar als archief, voor degenen die dat leuk vinden.

I'm starting over.

[Rigoreus, impulsief, ja.]

[Hersteld] You've got some work to do

2006-09-23T20:26:00.000+02:00

But I'm sure you'll do it well.

[Hersteld] Creeps

2006-09-23T20:24:00.000+02:00

Een jongen met blauwe ogen en donker haar en een meisje dat als twee druppels water op hem lijkt zitten tegenover me in de bus. "Kun je tegen achtpotigen?" vraagt de jongen, en kijkt mij aan. "Zal ik hem er anders uit halen?" Ik kijk moeilijk. "Doe maar niet.." Dan pas zie ik wat het meisje in haar handen heeft; een reptielenbakje. Het meisje glimlacht. Ze houdt me het bakje voor dat inderdaad een vogelspin bevat. Bij een nadere blik oogt hij klein, wollig en zacht. Algeheel niet vreeswekkend.

"Mmh." zeg ik.

"Dat was een best positieve reactie" zegt de jongen tegen het meisje. "Normaal lopen de mensen altijd weg" vervolgt hij tegen mij, zijn schouders ophalend alsof hij het vreemd vindt. De jongen begint over zijn ratten te praten, half tegen het meisje, half tegen mij, en vertelt dan hoe een oude vrouw vriendelijk haar hand toestak naar zijn vermeende hamster. "Vriendelijk ja, tot ze de staart zag. Het is altijd de staart die mensen eng vinden." Als ik even later de bus uit moet stappen vind ik het enigszins jammer. Het is niet elke dag dat je een vogelspin in de bus ziet.

Lay out II

2006-09-23T14:30:00.000+02:00

Alles werkt weer, dankzij Karl's ingenieuze - maar blijkbaar toch niet zo moeilijke - gesleutel, maar in mijn haast om de layout weer goed te krijgen heb ik wat posts verwijderd, denkend dat de fout daar misschien in lag.

Die zullen waarschijnlijk hier weer boven verschijnen met een [Hersteld] erbij, zodat er geen verwarring is.

Maar het doet het weer. Hoera!

Lay out

2006-09-22T18:05:00.000+02:00

Ik weet niet precies waarom, maar alles is door elkaar gegooid. En ik weet niet meer hoe ik het goed moet krijgen.

Dus baal ik. Tips zijn welkom..

Gebruikt u Firefox of Internet Explorer?

2006-09-22T01:54:00.000+02:00

En dan er achter komen dat je log er heeeel erg vergaard uit ziet in Internet Explorer. Shit.

De enige oplossing : massaal overstappen op firefox. Daar is ie wel mooi.

Losse gedachten

2006-09-18T18:30:00.000+02:00

- Een scherpzinnige kan stomp gemaakt worden.

- Men stelt mij weer eens voor verrassingen. Gelukkig maar.

You and your whiskers

2006-09-17T20:08:00.000+02:00

Ik lig op de grond, kat ligt op de bank. We zeggen beiden niets. Ik bestudeer het plafond en de lamp, kat bekijkt me onverstoord als altijd. De vloer is glad en koel, pas gestofzuigd, ik ga immers niet op een stoffige vloer eens fijn languit liggen peinzen. Of juist niet peinzen.

Waarom kiezen vrouwen katten als hun kompanen? Wat is er toch met een kat die zijn zwijgend gezelschap biedt, snorrend op schoot, of naar buiten starend in de vensterbank. Dat stille "Ik kom wel naast je liggen" als je ergens neerploft. Soms kijken we elkaar aan. Ik weet dat hij onmogelijk datgene kan denken wat ik denk, toch lijkt het zo. Misschien dat ik het daarom zo fijn vind. Een troostende zachte vacht en woordeloze instemming. Soms is dat alles wat ik wil.

Sleutelbeen

2006-09-10T23:47:00.000+02:00

Zeg lief, heb je ooit gezien, wat een vreemde vogelbotten? En hoe raar is ook de huid die over hen heen spant. En je vingers, je knieën en je tenen, alle kleine gewrichten van belang. Heb je ooit beseft wat een vreemd wezen je bent? Onder de huid vinden blauwe bloedvaten hun weg naar je handen, die vol staan met groefjes en lijntjes en tekeningen. Je neus die lucht inademt en je mond die alles weer naar buiten laat stromen. Fysiek ben je zowel complex als simpel, primitief en vergevorderd.

Voel je ook dat je eigenlijk maar een kind bent? Een vreemd kind van een vreemde wereld, met rood bloed in blauwe aderen.

Mijn hart klopt onder mijn hand, onder mijn hand huid en ribben. Spieren en het sleutelbeen, vooral het sleutelbeen.

I need some fine wine

2006-09-09T16:59:00.000+02:00

And you, you need to be nicer

Zij

2006-09-06T00:10:00.000+02:00

haar ogen
mijn ogen
ik zou rust vinden in haar
haar stilte
mijn stilte
en haar zien zoals ze is
haar lichaam
mijn lichaam
twee versies van hetzelfde
haar gedachten
mijn gedachten

ik hoef niet per se te weten
wat ze denkt
zolang ze hier is

Moraal heeft nooit iets van het leven begrepen.

2006-09-05T00:07:00.000+02:00

En op de een of andere manier vindt het bloed zich een weg omhoog naar mijn ogen. Zo is het lastiger om na te denken, en beweeg ik me langzaam, als in een roes. Waar denk ik aan? Ik voel alleen. Bloed in mijn ogen, rood, warm. Bedwelmend. En ik glimlach. En doe niets.

Ik fiets naar huis met engelse volzinnen in mijn gedachten, en het weer is mild. Duisternis weeft zich om me heen, en ergens betwijfel ik of ik nu gezien zou worden als er iemand was om te kijken.
Mijn bed denkt dat ik thuiskom. Als ik erin kruip vraag ik me af waarom ik niet gewoonweg doe waar ik zin in heb, zonder daar gevolgen of mogelijkheden aan te verbinden. Iets dat ik nooit gedaan heb zonder alcohol in mijn bloedbaan. Hoe ik moet zijn en hoe het overkomt, maar wat maakt het ook uit? Heb ik daadwerkelijk ook maar iets te verliezen als ik niet luister naar de regels in mijn hoofd?

Zou dat niet fijn zijn, los te laten? Geen aandacht te schenken aan wat wel en niet zou moeten..Wat ik aan zou nemen in ruil voor het verdwijnen van de kou in mijn ledematen en de leegte in mijn hoofd. Niets hoeft, nee. Maar het kan wel. Dat zou nu wel genoeg reden zijn. Omdat het kan.

Coffee..

2006-09-03T20:26:00.000+02:00

I couldn't possibly be alone, someone made me this coffee.

Herfst

2006-09-03T17:02:00.000+02:00

een draadje zweefde op de wind
met aan het andere eind een spin
of was dat mijn verbeelding maar?

Black

2006-09-01T22:28:00.000+02:00

I see your blackened silhouette
from outside to my door
how long have you been standing there
what have you come here for

I thought you had forsaken me
we both have been bled dry
with no more blood and no more love
is darkness to my eyes

There is your blackened silhouette
from outside to my door
have you now come to cause my death
is that what you're here for

I have to say it's been a while
theres no more life to take
the smile that died along that mile
's enough for death to make

2006-09-01T19:38:00.000+02:00

Nice

You're on my terp.

2006-08-31T22:13:00.000+02:00

Het is helemaal mijn taak niet om een tiener op te voeden.

Waarom bemoei ik me er dan uberhaupt mee?

Kind aan huis

2006-08-27T11:15:00.000+02:00

Even iets heel anders

2006-08-26T14:23:00.000+02:00

Ik weet hoe u ongetwijfeld over britpop denkt, maar dit nummer klinkt gewoon lekker simpel. Easy listening, niet teveel bij nadenken.

Dear god, dear doctor

2006-08-26T13:16:00.000+02:00

Er zijn momenten waarop ik naar oude foto's kijk en me toch ontzettend verbaas dat ik dat ben. Hoe raar is het eigenlijk om jezelf terug te zien in een momentopname, je zag er anders uit en was met heel andere dingen bezig dan nu.

Ofwel met mijn gedachten vastzitten in momenten die achter me liggen, ofwel deze volledig negeren en niet meer weten wie ik ben. Als ik "vergeet" waar ik was, wat me af en toe overkomt, weet ik niet meer hoe ik me moet gedragen of voelen. Alsof vandaag de eerste dag was die ik ooit begon. En hoe moet ik dan vooruit kijken? Want jeezus, wat is het leeg. Ruimtevrees krijg ik ervan.

Ik kan achteruit kijken met de gedachte dat ik eigenlijk zo weinig verder gekomen ben, dat ik niet echt gegroeid ben als persoon. Dat was altijd mijn doel, het leven moest een lange weg van langzame verbetering zijn, iets waar je vooral in leert en waarin je je ogen niet moet sluiten voor de fouten die je maakt. Die heb ik genoeg gemaakt, ik heb alleen niet geleerd hoe ik kan voorkomen dat ik steeds dezelfde fouten maak.

Wat ik wil en waarom, waar ik heen zou moeten gaan, dat moest me allemaal vanzelf duidelijk worden. Maar het wordt niet duidelijk en ik begrijp het niet. En als ik op mijn schreden terug moet keren bij mezelf, mijn zelfvertrouwen neer moet leggen om mijn schulden en mijn gefaalde projecten op te tellen, vraag ik me af waarvoor. Of het nut heeft, zin heeft. Of ook maar iets zin heeft. Als ik die vragen in mijn eentje zou moeten beantwoorden, zou er geen antwoord komen. Of het antwoord zou moeten zijn "Nee".

Als ik me niet zou afvragen wie ik ben, zou ik niemand meer zijn. Als ik geen foto's had om me te herinneren zou ik het vergeten. Je kunt niets proberen zonder te erkennen dat je niet niemand bent. Want als je niemand bent, kun je net zo goed sterven, dan maakt het immers niets uit.
Ik heb ook dingen gedaan en gehad die de moeite waard waren, al voelt "Nu" als leeg en zwijg ik meer dan ik daadwerkelijk iets zeg. Het heeft niet altijd zo gevoeld.

Hetzelfde probleem, enigszins veranderd, minder onder mijn aandacht. Worstelen met niets. Ik weet hoe ik kapot moet maken, ik weet hoe ik afstand kan houden en hoe ik kan forceren. Hoe ik volledig kan stoppen ook maar ergens genoegen bij te voelen. Maar hoe moet ik scheppen, richting geven? En verder gaan waar ik ooit stil ben blijven staan.

IJdel .. tot een zekere hoogte.

2006-08-24T19:36:00.000+02:00

Ik had besloten schoenen met hakjes te dragen onder mijn rok, al was het alleen maar om te kijken of ik zou moeten boeten voor mijn ijdelheid door middel van pijnlijk beblaarde voeten. Dat viel me alles mee, minimaal geknel en geschaaf, en een wat verhoogde kans op uitglijden op een glad oppervlak, maar dat moest ik er maar voor over hebben.

De dag was lang. De eerste officiële schooldag van het tweede jaar en meteen al aan de slag met een praktijkopdracht waar ik me maar een avondje op had kunnen voorbereiden, met slechte materialen van de bloemenzaak op de hoek. Het werd niet echt een succes, en om 5 uur wilde ik zeker wel naar huis. Op mijn gemak liep ik naar de halte, en zag de bus vanuit de verte al staan, de laatste passagiers stapten in. Ik moest die bus hebben, anders zou ik minstens weer een half uur later thuis zijn. Ik keek naar mijn voeten. Met hakjes kun je niet rennen.

De schoenen gingen uit en een sprint later stond ik toch nog op tijd in de bus, waar ik ze onder de verbaasde blikken van medepassagiers weer aantrok. Een oud vrouwtje grinnikte. Je wilt op tijd thuis zijn of je wilt het niet.

Vagevuur

2006-08-22T23:03:00.000+02:00

de demon van jouw persoon
maakt nog steeds echo's in mijn ziel
en nu ben ik dan toch verloren
zonder hoop en zonder wraak

States and stages

2006-08-20T15:30:00.000+02:00

Ik bijt in een appel. Thuis. Moe.

België was bomen, grote donkere dennen afgewisseld door velden met koeien, verdwaalde dorpjes zonder pinautomaat. Restaurant, terrasje pakken, winkelstraat slenteren, burcht bekijken, wandeling maken. Ik ben in een grot geweest en heb een mexicaanse adelaar op mijn arm "gevangen", me toch wel verveeld maar het ook naar mijn zin gehad. Mijn papa blij, ik blij.

Thuis, msn, mail, aandacht, laat me toch even! Hoe kan ik nu denken met dat digitale gegil om me heen? Ik zet het uit. Mailer boos, "Je negeert me!", ik nog bozer "Doe niet zo stom".
Ik probeer het stukje bos in mijn thuisomgeving te ontdekken, rust door het opsnuiven van de wind. Wind kun je door je heen laten stromen, om je doelloze gedachten mee te nemen. Dan kun je weer voelen en bedenken wat je fijn zou vinden om te doen.

Straks vallen de bladeren. Dan wil ik dat mijn schaduw weer ver, ver weg is.

Someone took a bite

2006-08-14T10:57:00.000+02:00

Weg

2006-08-11T12:24:00.000+02:00

Indigo zit een weekje in de bossen in België.

Tot schrijfs!

Un-empty vessel

2006-08-10T22:23:00.000+02:00

a whole lot of knots
a whole lot of knots
is your beautiful body
now a whole lot of box
it's as simple as that
it's as simple as that
it is

a whole lot of flair
a whole lot of flair
you sure do have some nerves
didn't think you would dare
does your beautiful box
have anything she'd like
to share?

damn your blue glowing eyes
as they light in the dark
is your life straightened out
but your soul full of knots
it's as simple as that
it's as simple as that
it's not.

Let's go to bed

2006-08-09T00:31:00.000+02:00

Click me

I wish you had never changed

2006-08-08T22:40:00.000+02:00

is it okay if I say
that this is not how I remember
how I remember you to be
I kind of wish you'd stayed nineteen

Hey, Kurt

2006-08-07T01:22:00.000+02:00

Wat is dat nu met Kurt Cobain, de jongen is een heilige. Een hoofd met warrig blond haar, scherpe trekken in zijn gezicht en een stel ijsblauwe ogen. Ik vind hem het type dat in zijn eentje ergens in zijn blokhut temidden van de bossen woont. Met zo'n groot jachtgeweer en een sigaret in zijn mond. Als houthakker of iets dergelijks. Zo weinig mogelijk mensen om hem heen naast zijn vaste set vrienden. Kaarten aan de eettafel, biertje drinken. Zijn vriendin begrijpt hem niet, maar hij behandelt haar als een juweeltje, dat weet ik zeker.

s'Avonds kijkt hij naar de sterren, dat vindt hij mooi. Hij zit op een boomstam voor zijn blokhut en kijkt naar de hemel, en hij ziet de maan tussen de bomen schijnen. Hij rookt eens een sigaret en staart voor zich uit, verwondert zich in stilte. En vindt het leven mooi.

Ik weet helemaal niets over Kurt Cobain. Ik weet dat er een tijd was dat hij van de dingen moest leven die hij van het behang in zijn schamele woning kon schrapen, dat hij niet erg close was met zijn pa en ma en dat zijn relatie met de destructieve Courtney Love hem uiteindelijk wel op moest breken. Een prachtig klein dochtertje met het gezicht van haar papa.

Muziek vol zelf-ironische teksten, beetje rauw geluid. Kurt's stem is rauw van het schreeuwen en het leven, de gitaren doen gewoon met hem mee. Overhyped, Nirvana is als Elvis, maar daarom nog niet minder leuke muziek. Je wilt nu eenmaal meeschreeuwen en meejengelen, omdat je de tekst kent en het gewoon fijn is.

"Niet weer dat unplugged concert op Mtv he?" Klinkt bekend. Vaak gedraaid en Kurt Cobain is de engel der rebellen onder de jeugdige rockluisterenden, nog steeds. "Grunge" moet iemand me nu verbeteren. Het doet me denken aan vakantie, in de auto werd de cd vaak gedraaid als we op weg gingen. Citronella-kaarsen in de donkere avond en Nirvana.

Weer die blauwe, lege ogen. Je weet eigenlijk niet of hij het doet omdat hij dat wil of omdat hij aangespoord is, ik kan het niet zien. Ik zou hem toch liever tussen de sneeuw in die blokhut zien dan op dat podium, hoe leuk de muziek ook is. Niet om Kurt teveel op te hemelen, dat doen andere mensen al genoeg. Zoals gezegd weet ik weinig over hem, of zijn band. Ik ken niet alle nummers van de albums die zijn uitgebracht. Ik ken vooral het unplugged album en "Nevermind".

Was het niet beter geweest als hij niet beroemd was geworden? Of zou het dan hetzelfde zijn gegaan omdat de lijntjes vanaf het begin al uitgestippeld waren?

Gewoon een knappe jongen. Met mooie blauwe ogen. Die leuke muziek maakte. Met veel moeilijkheden in zijn hoofd.

Laat iemand me nu vertellen dat Kurt ook daadwerkelijk uit een houthakkersdorpje kwam. Vind ik grappig.

"Hebben wij samen geknikkerd dan?"

2006-08-06T14:40:00.000+02:00

Als mensen mij toevoegen op msn of me mailen omdat ze via mijn weblog bij mij terecht gekomen zijn, vind ik dat helemaal niet erg. Ik vind het zelfs leuk, er komen af en toe toch best aardige gesprekken of contacten uit voort. Behalve als, zoals gisteravond, iemand mij toevoegt, vervolgens niets tot weinig over zichzelf vertelt om dan allerlei uitlatingen over mij te doen, gebaseerd op het plaatje dat ik op dat moment als avatar had.

"Ik dacht dat jij niet zo om uiterlijk gaf. Zeker een dwaalspoor."

Sorry als ik dit wel heel erg brutaal vind, maar ik ken je helemaal niet? En toch word ik praktisch meteen voor oppervlakkig uitgemaakt. Ik reageerde niet zoals ik had willen reageren, maar beantwoorde nog de "brandende" vraag wat ik dan het lelijkst aan mezelf vond. "Toch weer uiterlijk" zei de jongen. Met oprechte verbazing zag ik het aan.

Hierbij even een oproepje : Als u raar bent in de negatieve zin, mailt u mij dan alstublieft niet en zoekt u mij niet op. En houdt u alstublieft uw neerbuigende meningen voor uzelf. Een beetje beleefdheid lijkt me niet al te moeilijk.

Bij voorbaat dank.

Als er meer zijn die zo dwalen..

2006-08-04T01:10:00.000+02:00

En toch zou ik nu zo'n weltrusten van een andere wereldvreemde nachtuil helemaal niet erg vinden.

Flarden

2006-08-03T01:22:00.000+02:00

Mijn rolgordijn sprong uit zijn zetting en na enkele pogingen gedaan te hebben het ding weer terug te klikken op zijn plaats, kon ik niet meer verzinnen waarom ik eigenlijk zo nodig een rolgordijn moest hebben. Ik liet het zo en sliep nadat de zon op kwam gewoon in het licht. Datgene wat me uiteindelijk wakker maakte was de regen die op de ramen roffelde, met bakken tegelijk. Eindelijk wat koeler weer.

Die avond was er onweer, bliksemschichten zoals ik ze nog niet eerder gezien had die langs de hemel jaagden. Lastig om vast te leggen, in minder dan een ogenblik was het licht weer weg. Iemand praatte tegen me op msn. Na een poosje besloot ik dat ik er genoeg van had en logde uit. Ik vulde mijn kamer met de vlammetjes van waxinelichtjes en belde iemand omdat ik me afvroeg hoe zijn stem zou klinken, om twee en half uur later pas weer op te hangen. Stukken van een verhaal en interessante ideeën had ik gehoord, daarbij hadden we gepraat alsof we elkaar al langer kenden.

In mijn droom verscheen een jongen waarmee ik op een toerisme opleiding gezeten had. Die jongen had ik al bijna twee jaar niet meer gezien, en hij betekende verder vrij weinig voor me. Waarom hij dan in mijn droom was weet ik niet. Misschien had mijn onderbewustzijn een gezicht over. Samen vechten tegen de zombies. Waarom zombies eigenlijk?

Een mailtje van Pq vanuit een internetcafé, nog steeds genietend van zijn vakantie. "Het is heel erg stil.." zei hij. Ja. Eigenlijk wel.

Riders on the storm

2006-08-01T23:08:00.000+02:00

Hypocriet

2006-07-31T03:08:00.000+02:00

Als jij zegt dat het mij geen pijn doet -

voel jij er niks van.

My brother is from the 50ies

2006-07-30T00:10:00.000+02:00

Ik ben een boek.

2006-07-26T00:35:00.000+02:00

Als je een boek leest kom je alle gevoelens, motieven en gedachten van de hoofdpersonen heel goed te weten. Als een soort god kijk je neer op hun leven, maak je alles mee wat zij meemaken. Zat jij verstopt onder het bed toen hij daar wakker lag. Was jij de wind die door haar haar blies toen ze een ontmoeting met zijn vijand regelde. Zat jij in de schaduw toen het plot zich ontwikkelde en alles openbaar gemaakt werd.

Het echte leven kun je zien als een boek, iedereen heeft zijn eigen verhaal, iedereen is een hoofdrolspeler. Voor mijzelf ben ik de hoofdrolspeler en ben jij een medespeler. Ik weet alleen wat ik denk, wat ik voel en wat ik te weten kom door met jou om te gaan. Maar ik weet niet wat jij dacht toen ik je naderhand alleen liet om verward naar huis te fietsen. En jij weet niet wat er door me heen ging in al die momenten dat ik niets zei. Dat ik iets had moeten zeggen. Wie jij eigenlijk was, terwijl ik dacht te weten wie jij was.

Als een stuk verhaal zich afgewikkeld heeft en het hoofdstuk is afgesloten kan ik proberen het terug te lezen, terug te kijken. Doen alsof ik de lezer ben en al die momenten reconstrueren. Misschien dat ik dan kan begrijpen waarom het verhaal zo liep. Maar dan is het eigenlijk al te laat.

Ik ben altijd mijn eigen verhaal en het jouwe aan het teruglezen, om het als een film voor mijn geestesoog af te laten spelen. Momenten, dagen. Je hoeft me niet te vertellen dat ik in het verleden leef.

Maar daar voel ik me eigenlijk beter dan hier.

I wish they would stop running from me

2006-07-25T00:25:00.000+02:00

Ik mag dan wel eenzaam zijn ..

Dat wil nog niet zeggen dat iedere toenaderingspoging een avance is.

Vlei jezelf toch niet zo!

Message in a bottle

2006-07-24T20:37:00.000+02:00

Just a castaway, an island lost at sea
Another lonely day with no one here but me
More loneliness than any man could bear
Rescue me before I fall into despair

Mijn ergernis en frustratie over gevoelens van eenzaamheid, die ik niet kan veranderen en helemaal niet nodig heb, komen samen in het overschot aan gedachten en nachtmerries over ontvoeringen en gevangenschap. Don't dwell on the past, don't feel sorry for yourself zegt mijn rationele zelf, dus is er alleen frustratie die ik probeer te negeren.

A year has passed since I wrote my note
I should have known this right from the start
Only hope can keep me together
Love can mend your life, but love can break your heart

Drankje? Natuurlijk, al is het er maar ééntje, voor het idee. Om mij de komende avonden maar klem te gaan drinken omdat ik zo eenzaam ben lijkt me geen goed plan. Het gaat vanzelf wel weer over, het is enkel mijn idee dat ik uitzichtloos alleen ben. Iets dat om de zoveel tijd terugkomt.

Walked out this morning, don't believe what I saw
A hundred billion bottles washed up on the shore
Seems I'm not alone at being alone
A hundred billion castaways looking for a home

Zou het niet fijn zijn als je flessenpost kon uitzenden die ook daadwerkelijk gelezen wordt? Dat iemand op het strand loopt en het opraapt, je briefje leest, je opbelt.

Ach, het geeft niet zo, Sting voelde zich ook weleens eenzaam. Toch?

Tastbaar

2006-07-23T02:36:00.000+02:00

Als je me aanraakt ... maak je me echt, begrijp je?

Alright..how did you find me?

2006-07-22T19:54:00.000+02:00

2006-07-21T23:47:00.000+02:00

When is the last time you did something in reckless abandon?

Salt water

2006-07-20T23:57:00.000+02:00

Enjoy the salt water .. for a while

Vensterkijken

2006-07-20T00:28:00.000+02:00

naar weg, naar huis
het nieuwe leven
op jezelf, afgestudeerd
een nieuwe baan
en samenwonen
twee katten en geluk

kijk binnen in je lichte kamer
van buiten, waar het donker is

Today

2006-07-19T13:31:00.000+02:00

Komkommertijd

2006-07-19T11:53:00.000+02:00

Er is iets met mijn klimopje. Hij hangt slap. Waarom hij slap hangt weet ik niet, dat zou ik als beginnend bloemiste moeten weten. Misschien omdat hij te weinig water krijgt. Daarom geef ik hem uit angst nog maar een sloot.

Dus zal het wel komen omdat ik hem teveel water geef.
Ik weet het niet.
Ik hoop eigenlijk dat hij miraculeus opknapt.

Leeg

2006-07-19T03:02:00.000+02:00

Ik vind haar woorden helemaal niet mooi
- ik lees haar in de hoop dat ik iets voel.

Zo één persoon op zich
hoe kan ik nu geinspireerd zijn?

Ik ben dor.

2006-07-17T15:21:00.000+02:00

I still learn, every day

2006-07-17T01:23:00.000+02:00

Why is it sweeter
to wish you sweet dreams
than to have them myself?

I don't know.
It just is.

Cover me, shut me down

2006-07-13T23:25:00.000+02:00

Soms is de nacht alleen zwartheid. Hoe heerlijk.

Als je alles even buiten kunt sluiten, al je gedachten, je zinloze zorgen, de malende motor die je brein heet uit kunt schakelen, is dat een zachte sussende deken van zwart. Mijn systemen werken, maar ik ben offline.

Zeg,

ik hoef niet alles te weten en te zien, laat me rusten ..

Finding your own space

2006-07-13T00:24:00.000+02:00

Zij woont samen met hem, sinds een paar weken. Al een tijd lang bij elkaar, wat zo bevalt dat ze besloten samen een huisje te zoeken. Gisteravond ging ik erheen met wat vrienden, de nieuwe woning bekijken; een leuk apartement aan de rand van Dordrecht. Met een warme uitstraling door de gele muren in de huiskamer, ruimte - een keuken waar je kunt manouvreren zonder een elleboog in je maag te krijgen, een mooie vloer, grappige meubels, een toch redelijk ruime slaapkamer - appeltjesgroen op de wanden - en een groot balkon dat uitkijkt over een grasveld met singel. Een aanhankelijke rode kater, voor als het toch wat eenzaam werd met zijn tweetjes. En de twee muren waar je op kunt krijten, die vond ik leuk.

Zo zaten we gezamelijk op het balkon, een biertje - sinasspul met alcohol voor mij dan - te drinken en van de zomeravond te genieten. We zagen een man met vier hondjes en een chagrijnig gezicht langskomen, een man met twee hondjes, en een man met een grote hond om te compenseren voor het niet hebben van meerdere honden. Een paar kinderen die een balletje aan het trappen waren, en iemand aan de overkant van de straat die met een kapmes - in gedachten wellicht in de jungles van Afrika? - zijn heg bijsnoeide. Ondanks deze figuren toch rustig.

"Jullie zitten hier goed jongens" zei iemand. Dat werd beaamd.

En omdat het nu eenmaal zo kwam..

2006-07-11T15:19:00.000+02:00

Het kwam zo dat ex R me vroeg of ik maandag nog iets te doen had. Om bij te kletsen, zo zei hij, om de uren van de dag eens met iets anders te vullen dan het oeverloos turen naar een beeldscherm en daarmee de kans op diabetes of een epileptische aanval iets te verminderen. Dat wilde ik wel, maar dan wilde ik wel iets anders doen dan het vaste ritueel - naar de bios - dan wilde ik iets actiefs doen. Iets waarbij ik mijn voeten moest gebruiken. En mijn camera, als ik daar zin in had, want Indigo houdt heel erg van foto's maken. Dat is esthetisch verantwoord, vindt ze. Het kwam ook zo dat ik Amsterdam een interessante stad vind. Misschien omdat er zoveel excentrieke mensen rondlopen, het hele gebeuren "hip" en "vintage" en "rotzooi" uitstraalt - allemaal door elkaar heen - en omdat er gewoon genoeg te beleven is. Ook is de stad een botanische tuin rijk, en na de tuin in Blanès gezien te hebben wilde ik er eigenlijk nog wel meer zien. Ex R is hovenier, het zou hem vast ook wel interesseren, zo overtuigde ik hem, en dus togen wij erheen.

Het weer was allerminst teleurstellend, hoe dichter we bij onze bestemming kwamen, en in de tuin was het uiterst aangenaam verpozen. Genoeg mensen die op hetzelfde idee gekomen waren om van de groene oase in het centrum van de stad gebruik te maken, om te lezen, te mediteren of te tekenen. Zou ik hier wonen, dan zou ik ook een kaart aanschaffen om altijd naar binnen te kunnen. Ik maakte een aantal foto's, maar na een tijdje raakten mijn batterijen op, ze waren al uitgeput van het blof-concert [waarvan ik meer foto's had, maar niet online gezet heb]. Enigszins jammer, ik had graag de toerist willen uithangen terwijl we later nog een rondje door het centrum maakten. Dat rondje was luidruchtig, omdat zijn stem draagt en ik me aangestoken voelde. Na de markt, een hoop buitenlandse toeristen, en een heleboel leuke [boek] winkels gezien te hebben gingen we - vermoeid - weer op huis aan, om daar nog een filmpje te kijken en een tijd lang verder te kletsen.

Als je erg veel van bloemen en vlinders houdt kun je hier klikken.

Wijsheid zonder grenzen

2006-07-11T01:57:00.000+02:00

Je kunt niet datgene kwijtraken wat je nooit in je bezit geweest is.

Indigo @ Concert at sea - II

2006-07-09T20:00:00.000+02:00

Mijn vader is fan van Blof ; in het bezit van alle cd's en vaste bezoeker van hun concerten. Of we mee wilden naar Concert at sea? En of wij dat wilden.

60.000 mensen werden verwacht, hoorde ik op de radio, en die kwamen ook. Er ontstonden flinke files richting Zierikzee, maar eenmaal bij mijn vader thuis in Nieuwerkerk bleken we het ergste gehad te hebben. Stiefbroer heeft een eigen auto en wist zijn weg te vinden door de polder. De auto werd ergens in Zierikzee geparkeerd en we sloten ons aan bij de lange stroom concertgangers. Over de dijk, door het zand, onder een fietstunnel door, om het festivalterrein te vinden en nòg, nòg meer mensen.

Naast het worstelen met mijn 14jarige aangenomen zusje en het verloren lopen bij het eten halen - dat erg lang duurde - genoot ik van de easy going en gezellige atmosfeer die er hing, de sterke stem van Ilse Delange, de gekwelde zielen van Racoon, de eenzame Novastar en uiteindelijk het optreden van Blof, dat heel het festivalterrein aan het springen kreeg. Wie de nummers van het nieuwe album Umoja niet kende zong mee met een aantal "oldies" zoals Harder dan ik hebben kan en Mooie dag.

De foto's die ik eigenlijk niet mocht maken, zo zei het festivalbeleid, maakte ik toch, maar kunnen niet direct het sfeertje overbrengen - jong en oud Nederland verzameld om s'lands grote namen te zien optreden - dat daar hing. Eigenlijk ging ik teveel op in de ervaring om foto's te maken. :)

Indigo @ Concert at sea

2006-07-09T03:10:00.000+02:00

Demons

2006-07-07T00:29:00.000+02:00

"Soms...soms zou ik gewoon willen dat je niet zo moeilijk deed."
Ik zeg je : dat zou ik ook best willen. Het lukt me alleen niet zo geweldig.

2006-07-05T22:55:00.000+02:00

Iemand die voortdurend denkt heeft niets om over na te denken, alleen gedachten ; hij leeft in een wereld van illusies.

- Alan Watts

Zomermaan

2006-07-05T20:24:00.000+02:00

So would you call it decadence?

2006-07-03T20:53:00.000+02:00

if the pleasure is mine
then my life is the pleasure
and my body the temple
to receive what it's got

I am high and I'm severed
from the roots of my reason
I no longer have need
for the skies to be clear

if the pleasure is mine
then my mind is the pleasure
with the pleasure of living
do I cause it to burn

I am constantly impure
and imperfect to follow
with no more reason to be
than to do as I please

all reasons that come
end in my disgrace or bliss

Irresistable red

2006-07-03T19:45:00.000+02:00

Oyster

2006-07-03T16:05:00.000+02:00

"Je bent gespannen." Twee handen die mijn schouders grijpen en ze te beginnen te masseren, terwijl ik protesteer en ze dan maar laat. "Het is echt geen plezier om jou te masseren, je spieren zijn helemaal hard. Heb je stress?" Ik laat een ironisch lachje horen en mompel iets over moeilijk zijn. Eigenlijk toch wel fijn dit contact, maar ik voel me helemaal smelten van binnen. Een ijsklomp waarvan ik al niet meer wist dat ik die in me had, brokkelt langzaam af. Op zulke momenten moet ik dan per sé weer tranen voelen opkomen en die wegduwen, rottig om een meisje te zijn. Als iemand mijn haar streelt of onverwacht lief voor me is .. Gatver, weer die emoties. Hadden we die niet weggesloten? Alsjeblieft, draai die kraan niet open, dan is er geen houden meer aan. Juist die oesters en stille wateren zijn de grootste orkanen van binnen.

Ik voel een fractie van mijn oude zelf. Oude interesses en het vermogen om te fantaseren, nieuwe kansen aan te grijpen en te dromen .. Maar het is of ik er net niet bij kan. Mijn zelf van nog vóór die val, vóór de lijn ging dalen. Als ik die kon vangen ..

Maar het zoeken naar overschaduwt.

[Hersteld]

Fragment

2006-06-28T21:33:00.000+02:00

'Dag 14, baanloos' kalkte Adrienna in haar dagboek. Het was zo mooi geweest, misschien iets te mooi, zo had gebleken. Het had haar veel moeite gekost deze baan te krijgen; verscheidene contacten hadden haar geholpen met een vals maar erg betrouwbaar lijkend CV, een identiteitskaart, een nieuw adres, een nieuw bestaan. Haar collega's waren vriendelijk geweest, haar baas streng maar redelijk, ze had het zelfs mogelijk geacht relaties op te bouwen met deze mensen. Tot die vrijdag was alles mogelijk geweest. Dat weekend zou ze haar appartement behangen, en ze was er verbazingwekkend enthousiast over geweest, had de prachtige bordeaux-rode rollen op een prominente plek tussen de chaos die er nog heerste gelegd als een baken, en telkens als ze erlangs liep moest ze glimlachen. Wat simpel en naief was dat geweest, maar het had haar eventjes gelukkig gemaakt.

De dag was begonnen zoals elke andere, met de koffie die ze afsloeg. 'Ik probeer gezonder te leven, koffie hoort daar niet bij' had ze tegen de vrouwen geglimlacht, die begrijpend knikten. Ze had hard gewerkt, over koetjes en kalfjes gepraat met de dienstmanager, en daarna was ze, ijdel als ze was, naar het toilet gegaan om haar haar te schikken. Daar had ze een van de zorgvuldig uitgezochte lenzen verloren, en was er naarstig naar op zoek geweest toen een van de vrouwen die zo begrijpend had geknikt de damestoiletten kwam binnenlopen, en, geschrokken, had ze opgekeken met het lensloze oog. Het viel niet te ontkennen, en de bekende uitdrukking van walging en haat had zich verspreid over het gezicht van de vrouw.
Het lensloze oog was niet zoals de ogen van de vrouw, het grijs ervan was doordringend, ijzig, en niet te verwarren met een menselijk oog. De vrouw had iets gezegd, de woorden bijna uitgespuwd, maar wat ze gezegd had wist Adrienna niet meer, want binnen enkele seconden was de vrouw bij haar en had het potlood dat daarvoor nog veilig in haar borstzakje had gezeten over de huid van haar nek naar beneden over haar borstkas getrokken, een diepe rode pijn achterlatend. Wie gezegd had dat Zij geen pijn voelden, had gelogen. Ze had de pijn niet alleen op haar huid gevoeld, maar in haar hart, omdat ze zo stom was geweest.
Maar er was geen tijd voor pijn geweest, ze moest weg, want de vrouw zou het hier niet bij laten. Al snel zou ze anderen roepen, en de gevolgen zouden niet te overzien zijn. Oh, ze zou niet sterven, ze was immers onsterfelijk, maar ze konden haar folteren op manieren die haar zouden doen schreeuwen om de dood.
Ze had het risico gekend, en haar kans genomen. Het had geen zin om er nog om te rouwen. Ze had zo snel mogelijk moeten verhuizen, want ze zouden naar haar op zoek gaan, op het werk hadden ze haar adres.

Sinds mijn veertiende doe ik mijn best om te schrijven. Toen ik klein was bedacht ik me dat ik graag later kinderboeken wilde schrijven, en toen ik ouder werd wilde ik in plaats van te zoeken naar dat boek dat in zich had wat ik op dat moment wilde lezen, mijn eigen verhaal maken. Vampiers vond ik fascinerend, en ik schreef graag over vrouwen en meisjes die eenlingen waren, omdat ik dat zelf ook was.

Hoewel ik het laatste jaar geen enkel verhaal meer geschreven of afgemaakt heb, blijf ik veel lezen en blijft het fenomeen "schrijven" iets wat me aantrekt. Als ik nu mijn verhalen teruglees begrijp ik dat ze niet veel soeps zijn, maar toch vind ik het leuk. Hierbij een fragmentje zonder datum dat ik terugvond tussen mijn documenten.

Indigo II - Artisjok

2006-06-25T16:31:00.000+02:00

Droomtaal IV

2006-06-24T12:02:00.000+02:00

Er liepen twee tatoeages over mijn gezicht, die me de aanblik gaven van een tijgerin. Mijn ogen waren groot en donker in de spiegel, en de hal was leeg. Afgezien van haar. Ze was naakt en ook zij had tatoeages die gedeeltelijk over haar rug en gezicht liepen. Haar haar was blond en gemillimeterd, en ze hoorde in dit gebouw. Dit lege gebouw dat aandeed als een school, dat op een vierkant eiland stond, omringd door zee. De lucht was grauw en donker, bewolkt. Het water kolkte.

Ze zei iets. Iets als "Als ik doe zoals jij, zullen ze mij ook te pakken krijgen", want zoals altijd was er een tegenwerkende kracht. Maar ze was niet bang. Ze was ouder en sterker dan ik, haar tatoeages reikten verder dan de mijne.

Wat wilde mijn droom me zeggen?

I don't mean to be insomniac

2006-06-22T00:18:00.000+02:00

sweet in space and time
I can't begin to say exactly
just how tired I am now
yet I stay here, talking

on my mind, a zillion things
but most of all the words
you say to me unprepared
they are the best of all

morning should be kept at bay
at all cost.

Tuinmanstroost

2006-06-20T20:21:00.000+02:00

Een klein receptje dat ik ergens las : tuinmanstroost.

Men neme 2 grote papaverbollen, en trekke er een thee van. Die drinkt men bij volle maan (of op elk ander moment) in het tuinhuisje. Goedkoper dan heroïne, maar overigens ook heel erg illegaal.

Papavers? Dat zijn die vrolijke rode kopjes die op dit moment in het veld staan. De zaden zitten misschien s'ochtends op je brood. Maanzaad.

And so you can forget about your withered roses...

*Indigo stelt zich niet aansprakelijk voor eventuele misgelopen papaver-experimenten.
** Indigo studeert voor bloemiste en pikt hier en daar weleens iets op.

Winter

2006-06-19T00:06:00.000+02:00

Zou ik durven vermoeden dat ik misschien last heb gehad van winterdepressie? Ik weet het niet, soms zoek ik naar verklaringen.

Dan wil ik weten waarom ik me zo lang elke avond zo rot voelde, zo alleen, elk moment waarop ik niet bezig was en mijn gedachten weer begonnen te werken. Waarom alles zo angstaanjagend leek, waarom ik niet kon leven met de gedachte voor mezelf te leven. Waarom ik mezelf zo haatte. Waarom ik soms alleen maar wilde slapen, een hekel had aan opstaan, waarom ik mezelf opsloot in mijn kamer en dan weigerde naar buiten te komen. Waarom het zo belangrijk was dat een ander wist hoe ik in elkaar zat. Hoe ik me voelde. Waarom ik discussies met mezelf had en duizend doden stierf bij de gedachte wat een ander dan zou denken, als ik dit al kon bedenken. Waarom ik zo graag wilde dat iemand het beter voor me zou maken, op zou lossen. Waarom niets me meer interesseerde, waarom ik niemand om me heen uit kon staan. Waarom het verleden zo mooi was, en het heden zo leeg.

Wat was dit dan? Waarom duurde het zo lang?
Het zou te simpel zijn om te zeggen dat ik me aanstelde, het was voor mij allemaal heel echt. Een opeenstapeling van factoren zou misschien het antwoord kunnen geven. Als ik het na zou rekenen, op zou tellen.

Maar waarom heb ik daar nu dan geen last meer van? Waarom zijn al die problemen die er toen waren, die toen mijn hoofd zo vol maakten, nu niet aanwezig?

I am the new Emily Dickinson

2006-06-18T22:28:00.000+02:00

you may be smart
you may be free
but you've got nothing
on peppermint tea!

Hey

2006-06-18T19:02:00.000+02:00

hee ik heb geen probleem, ik heb alles gefixt
wou nog iets zeggen maar ik weet niet meer
dan was het zeker niks
de dag is nog jong, ze trilt in de zon
ik tel de echos in het trappenhuis hoor iemand zingen
hee ik wil alleen maar zwemmen
hee de stad houdt zich dom, ze tikt als een bom
als je omkijkt zie je net nog iets wat niemand had gezien
de stad kleedt zich uit, ze zuipt als een bruid
ik hoor haar zingen halleluja halleluja zingt ze
hee ik wil niet horen wat de dokter dacht
of wat je doet als het zo door blijft gaan
ik wil niet weten wat dat geintje nou uiteindelijk nog heeft opgebracht
ik wil alleen maar zwemmen

hee ik heb geen probleem en ik vind niemand raar
alleen maar zien hoe je de trap oploopt, ik zit simpel in elkaar
een man in straat zegt het is nooit te laat
ik ben wel geen soldaat maar ik weet hoe je de trekker overhaalt
hee ik kan niet vechten en ik wil het niet
hoef niks te eten, heb geen antwoord klaar
ik heb geen plannen verder
hee je wou mijn auto lenen, hou hem maar

hee ik weet niet wat ik in jouw plaats zou doen
of wat je zegt als iemand weg wil gaan
ik heb geen mening over motorcross hollywood poloshirts of hoe de winkel loopt
ik zeg hee ik wil alleen maar zwemmen

hee de stad staat in brand, ik hoor het alarm en tel de echos is het trappenhuis

- Spinvis, Ik wil alleen maar zwemmen

Quote of the day II

2006-06-16T00:32:00.000+02:00

Baas tegen collega :
"Jij bent de kunstenaar, maar ik ben de meester."

Quote of the day

2006-06-14T23:42:00.000+02:00

Skipper zegt:
I guess love is my nemesis

Rebound

2006-06-13T23:03:00.000+02:00

Voor de zoveelste keer wenste ik dat hij me met rust gelaten had. Of was het dan toch mijn eigen schuld, omdat ik genoeg zelfvertrouwen had om het te proberen. Ik had met hem geflirt, gelachen, geworsteld en hij had het licht uitgeknipt en me in zijn armen getrokken. In het donker brandden zijn armen een gat in mijn huid, en niets liever wilde ik dan dat hij me zou kussen.

Maar dat deed hij niet. Hij vroeg of ik de volgende dag bij hem langs zou komen en vertrok naar huis. Ik ging langs, maar die dag was er weinig over van de aantrekkingskracht van de avond ervoor. We hingen wat rond, en hij keek me aan. En bleef maar kijken als hij dacht dat ik het niet zag. Maar wat wilde hij nu? Hij wilde me niet kussen.

Ik zei hem dat hij me niet duidelijk genoeg was, waarop hij zei het te weten. Hij vond me wel leuk, maar hoe leuk precies, daar was hij nog niet over uit. "Oh fijn...weer zo'n twijfelgeval."

Voor mijn gevoel had ik er nu geen zin meer in, ik wilde niet meer aardig zijn. Wat moest ik met nog zo'n persoon die niet wist wat hij wilde? Mijn gekwetste egootje bouwde netjes weer een muur, en hing een bordje op.

"Keep out."

To be continued..or not?

Droomtaal III

2006-06-09T00:13:00.000+02:00

In mijn droom ren ik achter hem aan. "Ik wil je alleen maar spreken!", maar hij rent door, en dwingt me nog harder te rennen. Ik weet niet precies waarom ik hem zo graag wil spreken, hij is ten slotte bezig, bezet, en hij erkent mij niet. Dan verlies ik hem uit het oog en verdwaal in de doolhof van straten, deuren en kamers. Achter me lacht iemand, als ik omkijk zie ik een man staan. Hij lacht uitbundig en gemeen, en er verschijnen wat van zijn vrienden. Allemaal lachen ze, stoten elkaar aan, zodat ik weer begin te rennen, weg van hen. Maar ze volgen me, en al gauw zoek ik niet meer naar hem, maar vlucht ik weg voor wat achter mij aan komt. De ene na de andere deur gooi ik achter me dicht, om een volgende te openen, en toch blijven ze komen. Wie mij langs ziet flitsen lijkt niet te merken wat er aan de hand is.

Ik kom uit op een straat, mijn achtervolgers staan achter me, naast en op hun fietsen. Ze grinniken stom. Vooruit zou ik nog kunnen, waar een lange weg zich voor me uitstrekt, maar ik ben moe en het rennen zat. Mijn achtervolgers omsingelen me, en ik haal uit naar de dichtstbijzijnde persoon, een klap die harder had moeten zijn. Hij vloekt en klemt me in een houdgreep. Payback time. Dan trekt hij mijn hoofd achterover. "Als ik hier sla komt deze hoektand los.." grijnst hij, terwijl hij een moersleutel dicht bij mijn gezicht brengt. Ik slaag erin me los te wringen en val een deur binnen.

Ik open mijn ogen. Het is 9 uur.

She has no time

2006-06-07T16:02:00.000+02:00

Wat heb ik er opeens weinig van, tijd, rust. Wil niet zeggen dat ik het erg vind, dat ik weinig tijd heb wil zeggen dat er beweging in mijn leven zit : ik ga ergens heen, ik ben ergens mee bezig. Het is rennen of stilstaan, op dit moment volgen school, stage, bezoekjes aan vrienden en andere bezigheden elkaar in een rap tempo op. Nog 3 weken stage, daarna zal ik volop tijd hebben om te "verstillen" en "diepzinnig" te zijn, mijn kamer op te ruimen, iets aan de tuin te doen en me dan uiteindelijk toch weer te vervelen.

Om dan na een paar weken te zeggen "Wanneer kan ik weer naar school?".

Schieten

2006-06-06T00:43:00.000+02:00

Ik druk op de verzendknop, en eigenlijk weet ik niet of ik er goed aan doe. Teveel woorden, te vreemd wellicht..

Maar "niet geschoten ...." stond eens op een wikkel van een snoepje dat ik kreeg van mijn opa. De spreekwoordenzuurtjes. Zo heb ik mijn spreekwoorden van kleins af aan geleerd.

Niet geschoten is altijd mis. Hoe zou ik het kunnen vergeten?

Flame

2006-06-03T01:39:00.000+02:00

Hij had een verlaat verjaardagscadeau voor me bij zich. Ik pakte het uit, het was een overdacht cadeautje. Zo iets van "Ik weet nog dat je dit altijd leuk vond". Ik bedankte hem en speelde de gastvrouw; nu zijn schoenen toch uit waren kon hij net zo goed blijven om een filmpje te kijken.

Hij zat op de bank, ik op het bed. De film duurde lang, ik zag hem friemelen. Hij was eigenlijk niet gekomen om twee meter bij mij vandaan te zitten. Ik zette mijn gedachten opzij en kwam naast hem zitten, dichtbij. Mijn schouders tegen zijn borstkas, zijn armen om me heen. Een kus verdwaalde ergens in mijn haar terwijl we keken. Ik denk dat we het geen van beiden erg vonden om even te doen zoals vroeger.

Het afscheid zoals altijd, vriendelijk. Geen kussen, geen omhelzingen. Alleen "Dag" en weg was hij. Out of sight, maar eigenlijk nooit meer out of mind.

Portret van een ruimtewezen

2006-05-31T15:01:00.000+02:00

Kopje realiteit?

2006-05-29T23:56:00.000+02:00

Ik had er rekening mee moeten houden, ik was het vergeten : Dat mijn denkwereldje belangrijker wordt dan de "echte" wereld om me heen. Onder de indruk verkerende dat ik nog tijd genoeg had vlogen de weken langs mij heen, tot ik vanochtend wakker werd, in mijn agenda keek, en uitriep "Shit! Nog maar 2 weken school!". Dingen die ik nog moet doen en dingen die ik nog moet inleveren moeten nu heel snel gebeuren, en dus ren ik weer eens achter de feiten aan. Als men dan aan mij vraagt "Hoe kon dit nou gebeuren?" moet ik zeggen dat ik er geen erg in had. "Hoe kun je dat nou zeggen?" zegt men dan. Maar het is echt zo, ik ben een dwarrel en een dromer.

Nu is het zo dat ik niet meer de leergierige leerling ben die ik een aantal jaren terug was, school is - hoewel ik er toch met redelijk plezier naartoe ga - een noodzakelijk kwaad geworden. Omdat ik me niet meer zo geweldig kan focussen, omdat het allemaal niet meer zo ontzettend tot me doordringt. Het belang van de cijfers, het belang van de opdrachten. Je zou me eerst wakker moeten schudden voor ik er mijn volledige aandacht aan besteed. Het gaat allemaal net, but I don't give it my all.

Waarschijnlijk zou het me ontzettend helpen als ik dit zou veranderen.

/Edit : En dan haal je op dinsdag even een 8,5 op je praktijkexamen.

Show me your cards.

2006-05-29T01:01:00.000+02:00

I understand so perfectly,
I understand just fine
And I do understand much more
than that what you'll credit me for

"Show me what is in your hand,
show me what pieces you hold,
I have the right, the right to know!"
Well as you say, it might be so

But some things can never be told
If you can't bet the same amount,

The same amount of soul.

Indigo

2006-05-27T20:06:00.000+02:00

Deze kleine dosis ijdeltuiterij met dank aan Erik

Light

2006-05-25T12:28:00.000+02:00

Spanje II

2006-05-23T16:09:00.000+02:00

Drie dagen lang verbleven Broer en ik bij onze ouders in Lloret de Mar - de vakantieplaats voor jongeren in Spanje bij uitstek. Er was zon, strand, een hoop winkeltjes waar Indiërs allerhande goedkope rommel verkochten, er waren discotheken en er waren Heel Veel Duitsers. Elke ochtend gezamelijk ontbijten - iets dat bij ons thuis vrijwel nooit voorkomt - en dan de hort op, of zwemmen in de zee. Naar Barcelona, en naar de Hortus Botanicus in Blanes, waar ik een hoop mooie plaatjes heb geschoten. Ik ben nog steeds aan het rondklieren met Flickr, aangezien dit voor mij een nieuw fenomeen is, en nog niet alle foto's staan erop, maar als het je interesseert kun je wellicht een kijkje nemen. :]

2006-05-23T15:13:00.000+02:00

"Why are people so afraid to be lost? I say you need to be lost for a while, it's the best way of rediscovering your past familiarity or sentiments. Who needs a comfort zone when theres experience to gain? I find this especially essential in music..."

- Stacy Dupree

Can you grant me passage?

2006-05-22T18:20:00.000+02:00

Spanje

2006-05-19T06:13:00.000+02:00

Vandaag vlieg ik voor het eerst - op hoop van zegen.

Maandag weer terug :]

Zijn, zien.

2006-05-18T22:02:00.000+02:00

'Draak!' schreeuw ik in de leegte. 'Draak!!' Ik gil steeds harder, de duisternis en stilte om me heen zijn benauwend. Dan zie ik schubben glinsteren, en het kronkelende lichaam van de draak komt tevoorschijn. Hij is groot vandaag, een beetje overal en nergens. Ik laat mijn adem ontsnappen, opgelucht. Even was ik bang dat hij misschien verdwenen zou zijn. De draak kijkt me aan, neemt me op, en omhult me dan als altijd. 'Je voelt je ontheemd' zegt hij, en zijn eeuwig resonerende, melodieuze stemgeluid doorbreekt de stilte. Met deze nu verbroken en gebroken voel ik me iets beter. 'Ja' zeg ik. Ik ben moe en verward, waarschijnlijk is het van mijn gezicht af te lezen. 'En nu kom je naar mij .. ' Hij slaagt erin het enigszins vragend te laten klinken. 'Ja' antwoord ik weer, bij gebrek aan iets beters. De draak rolt even met zijn ogen om goed wakker te worden, beweegt zijn kop wat heen en weer, en blaast dan wat rook uit zijn neusgaten. Hij maakt zich los en schudt de rest van zijn lijf, terwijl zijn schubben tinkelen als belletjes in de wind. 'Goed' zegt hij dan. 'Laten we teruggaan naar wat je weet.'

Terwijl ik mij af sta te vragen of ik misschien mijn ogen dicht moet doen of met mijn hakken klikken, voel ik een licht trekken aan mijn lichaam. Plots is de duisternis ingeruild voor een veld. Niet zomaar een veld, het Veld, de allereerste plaats waar wij ontmoetten. De heuvel, de zon, de blauwe lucht, het wuivende gras, de bomengroepjes in de verte. Alles is precies zoals het was toen ik de draak voor de eerste keer tegenkwam. Toen ik voor het eerst kennis maakte met zijn schoonheid en wijsheid. 'Alles is hier nog!' roep ik uit. Ik loop een rondje om te kijken of het daadwerkelijk zo is, en keer dan bij de draak terug. 'Alles is hier nog.' beaamt de draak. Als draken kunnen glimlachen is dat wat hij doet, ofwel datgene wat er het meeste op lijkt. Ik laat me in het gras zakken en geniet van het aangename gevoel dat deze omgeving mij geeft. We zijn een tijdje stil, beiden in gedachten. 'Hoe heb je dit voor elkaar gekregen?' vraag ik, enigszins verbaasd dat deze plek er nog is. 'Ik heb diep in jouw herinnering gedoken .. en ik heb wat sloten opengemaakt' grijnst de draak met een ondeugende - of gevaarlijke ? - twinkeling in zijn ogen. 'Maar in feite heb ik alleen terug naar boven gehaald wat er nog was.' Zijn ogen worden ernstig. 'Begrijp je waarom ik je hier naartoe heb gebracht?' vraagt hij dan. 'Niet om van het mooie weer te genieten?' grap ik. De draak kijkt me diep in de ogen - iets wat niet altijd aan te raden is aangezien het nogal duizelig maakt - en ik weet wat hij wil zeggen.

'Dit is allemaal van jou.' Het echoot in mijn hoofd. Het duurt even voordat ik mijn hoofd weer stil krijg, en de verstrekkende betekenis van deze enkele zin tot me door dringt. De draak verwijdert zich van mij, hoe ik ook probeer om hem vast te houden, het visioen niet weg te laten glippen. Dan open ik langzaam mijn ogen, en ik lig niet in een veld, maar in mijn kamer, op mijn bed. Ik beweeg en kijk de kamer rond, en alles is zoals altijd, niets dat nog herinnert aan mijn afspraak .. Behalve de restjes draak die nog aan mijn bewustzijn kleven, als een half vervlogen geur.

Droombeeld : Water

2006-05-18T00:27:00.000+02:00

Ik denk aan zeeën, zinken en water. Aan zwemmen en duiken, verkennen. Een tijdje terug droomde ik dat ik een zeemeermin was, met glinsterende staartvinnen en al. Een van de zeldzame mooie dromen die ik me graag herinner om verder mee te fantaseren. Mijn mooiste dromen gaan over water dat me omsluit. In de zon, in een lagune, of enkel water. Ik ontspan en laat me zinken, drijven, of ik zwem flitsend snel naar mijn bestemming. Die dromen had ik vroeger vaak, maar ze komen steeds minder vaak voor. Mijn dromen veranderen in chaos waar ik verder geen verhaallijn aan vast kan knopen, waar ik dat eerder wel kon. Ik mis die mooie beelden om vast te houden, en het ontspannen gevoel bij het ontwaken.

Ik kijk naar mijn desktop met keien in een rivier. Het is toch maar net waar je van houdt, ik zou nooit een vlammende desktop kiezen. Ik denk aan survival in de Ardennen, waar we gezamelijk de modder van ons afspoelden in zulk ijskoud water. Ik denk aan vakantie in Oostenrijk, toen mijn ouders nog bij elkaar waren; een bergstroompje en later de Krimmler wasserfallen. Helder water. Woest water.

Ik denk dat ik gewoon op zoek ben naar fijne gevoelens. Vannacht wil ik graag weer dromen dat ik een zeemeermin ben. Als ik ooit nog aan slapen toekom ..

2006-05-16T15:43:00.000+02:00

perhaps these wrong priorities
are what keeps me astray
I remember being so much more
than just your icicle babe..

"Slaat dit op mij?"

2006-05-15T12:21:00.000+02:00

En toen ik in mijn dronken waas zei dat ik geen dingen schrijf die direct op mensen om me heen kunnen slaan .. loog ik uit gemakszucht. Of misschien zei ik het omdat het principieel eigenlijk onverantwoord zou zijn, of omdat ik er niet op die manier over nagedacht had.

Maar waar zou het hier anders over moeten gaan? Je bent immers deel van mijn leven? Nooit direct nee, nooit direct. En nooit met de bedoeling je aan te spreken.

Misschien dat je iets van jezelf herkent, terugziet in mijn stukjes.

Dat zou inderdaad heel goed kunnen.

2006-05-13T02:41:00.000+02:00

"Soms werpen we muren op om te kijken of iemand ze af wil breken."

Pain slitter

2006-05-11T00:23:00.000+02:00

my baby is a masochist,
before my eyes he slits his wrists
and turning my words into fists
he lies back and enjoys the pain

my baby is a masochist,
he has no word for happyness
holding the key to both our bliss
he hides it, yet asks me to stay

my baby is a masochist,
wants me to see how hard it is
to pay for every wrong he did
from now into eternity

my baby is a masochist,
so neither love and neither kiss
can ever get him to forgive
himself for what I've done to him

Wildernis

2006-05-10T16:49:00.000+02:00

Wat ze echt dacht

2006-05-08T00:57:00.000+02:00

En opeens zou ik graag willen dat hij zijn armen om mij heen slaat. Dat hij gewoon even doorzet, door mijn onverschillige uiterlijk heen prikt. Gewoon, omdat het zo lang geleden is.

Wie mijn vrienden zijn en wie dat niet zijn weet ik niet goed, ik wil er niet teveel over nadenken. Ik wil de dingen laten zijn zoals ze zijn, en ze accepteren zonder te vechten. Aangezien ik makkelijk aan sympathie win, zou ik voor iedereen wel een vriendin kunnen zijn. Maar misschien is de waarheid anders : ik bind me niet. Ik ben nog steeds alleen, en ik dwaal, zonder houvast. Ik geniet van de dingen die ik tegenkom en die ik heb, maar ik dwaal.

Ik merk dat ik graag dingen weggeef, in ruil voor een beetje warmte. Als een vuurtje dat je toch een beetje op moet stoken door het af en toe wat twijgjes en blokjes hout te voeren. Principes die makkelijk vervagen, verdwijnen. Als het een mens brengt, met een stem om te praten en ogen om te kijken, als het gezelschap brengt. Oude principes verbranden en worden ingeruild voor nieuwe. Nieuwe principes die buigen en niet veroordelen. "Is het slecht, of is het goed?" geldt niet meer, meestal is het geen van beiden.

Ieder verlies komt met het besef dat ik ook wel zonder kan. Dat ik eigenlijk maar heel weinig nodig heb om te leven en te zijn op een normale manier. Toch zou ik willen dat ik die melancholieke ondertoon uit mijn woorden en mijn stem zou kunnen houden, wanneer ik erover praat. Het nemen zoals het is en verder gaan, niet meer omkijken. Bij sommige dingen is dat ook zo : er gaat een knop om, en ik rouw er niet meer om. Klaar mee.

Soms ben ik bang dat ik diep van binnen gevoelloos blijk te zijn. Zoals wanneer je mij kust, en ik geen enkele emotie voel. Geen liefde, geen warmte. Alleen die eeuwige onverschilligheid die steeds meer stukjes van mij opslokt. En omdat ik Nu niet om je geef, ben ik bang dat het helemaal niet meer kan, met niemand meer. Dat het iets eenmaligs was dat stierf, zoals zoveel dingen in mij, en gewoonweg niet meer wilde opbloeien.

Leef je in survivalmode? Word je kouder, of word je sterker?

[24 april 2006 - Hersteld]

Tussenlinkje

2006-04-30T18:59:00.000+02:00

What's going on with the Arctic Monkeys?

Ik heb betere nummers gehoord van de Arctic Monkeys, maar ik vond de video erg tof, en dan voornamelijk de jongen die erin drumt. ;)

Stil in mij

2006-04-30T13:19:00.000+02:00

Kom bij me zitten
Sla je arm om me heen en houd me stevig vast
Al die gezichten, bekend maar beleefd of ik een vreemde was
En vanavond, toont het leven z'n ware gezicht

Kom bij me liggen
Sla je lijf om me heen, ik heb het koud gehad
We moeten winnen, de schijn is gemeen het wordt van ons verwacht
En Vanavond, toont de liefde haar ware gezicht

En het is zo stil in mij
Ik heb nergens woorden voor
Het is zo stil in mij
En de wereld draait maar door
Het is zo stil in mij
Ik heb nergens woorden voor
Het is zo stil in mij

Kom bij me zitten
Sla je arm om me heen en houd me stevig vast
Al die gezichten en jij alleen zoals je gister was
En vanavond, toonde jij je ware gezicht

Kom bij me liggen
Sla je lijf om me heen, ik heb het koud gehad
Je hoeft niets meer te zeggen, de waarheid spreekt al uit ons oogcontact
En vanavond, tonen wij ons ware gezicht

En het is zo stil in mij
Ik heb nergens woorden voor
Het is zo stil in mij
En de wereld draait maar door
Het is zo stil in mij
Ik heb nergens woorden voor
Het is zo stil in mij

Iedereen kijkt, maar niemand zegt wat hij denkt
Iedereen lijkt, maar niemand is wie je denkt

Stil in mij
Zo stil in mij

- Van dik hout, Stil in mij

Lente II

2006-04-17T22:30:00.000+02:00

Het waaide, en de zon scheen. De lucht was blauw, en de wolken vermeden angstvallig het plekje hemel waaronder ik mij bevond. Ik zuchtte eens diep, gelukzalig. Ik haalde de schommelbank onder het weerbestendige plastic vandaan, en bekleedde hem met zijn kussens.

'Waar was ik ..'

2006-04-16T19:29:00.000+02:00

Sometimes things must die to make room for new growth.

22

2006-04-14T23:52:00.000+02:00

'Oh' zei ik.'Hmm' zei hij. 'Morgen moet ik om twaalf uur werken' zuchtte ik. Het was inmiddels 4 uur s'nachts. Men had geprobeerd mij te leren pokeren, maar ik vond er geen bal aan. Daarna kletsten we en keken we film, tot ik in slaap begon te vallen. Het plan was geweest om de hele nacht op te blijven, maar dat zat er niet echt in. 'Dan breng ik je thuis .. of je blijft hier slapen' was het oordeel. Ik had geen zin om naar huis te fietsen door de kou, met mijn slaperige hoofd. Dus werd er voor mij een bed geregeld : zijn moeder's slaapkamer.

Mijn hoofd zwom en het bed kraakte bij elke hartslag. Om het uur keek de klok mij aan. Maar het was warm en een bed en ik was moe. Het was weer eens iets anders. Om half elf sloop ik naar zijn slaapkamer en liet hem wakker schrikken. 'Thee?' Hij kreunde en verborg zijn hoofd onder de dekens, maar kwam uiteindelijk toch tevoorschijn. Hij onderging de boterham met pindakaas en de duitse film, en stond me toe een appel te stelen bij de deur.

Tegen twaalven arriveerde ik in de bloemenwinkel, en om tien over 6 vertrok ik weer, twintig euro rijker.

Excuse my french

2006-04-12T22:48:00.000+02:00

Wentelteefjes.

Très bien.

'Good books, good food, good wine, good music, good company', belangrijke en simpele waarden.

2006-04-11T15:32:00.000+02:00

"She wears her tears on her blouse
confused and racked with self-doubt
she stole the keys to my house
and then she locked herself out."

- Placebo, Lady of the flowers

Blind

2006-04-11T12:45:00.000+02:00

'Hier moet u heen' wenkte ik de blinde man. Tot ik besefte dat hij natuurlijk blind was en dat niet kon zien. Een klein rukje aan zijn jas dan maar, voor de rest lukte het hem prima, tastend en medereizigers prikkend met zijn stok. Maar dat trapje vond hij wel eng zei hij, dat lukte niet zo goed, en ik stak een handje toe. Eenmaal uit de trein 'keek' hij enigszins verward om zich heen, en vroeg mij of ik hem naar zijn perron kon brengen. Ik zei dat ik dat wel wilde, waarop hij me enigszins nerveus bij de arm greep. Het ging vrij snel, de man liep hard om de trein op tijd te bereiken, terwijl nog meer mensen mogelijk blauwe plekken opliepen van de stok. Op het perron bedankte hij me uitvoerig, en we wachtten op de trein. Daarop settelde hij zich op een bankje en haalde hij zijn telefoon tevoorschijn. In Rotterdam zou hij een cursus filosofie gaan volgen, hoorde ik, iemand van de cursus zou hem komen ophalen van het station.

Ik ben ervan overtuigd dat hij goed terecht is gekomen.

Als je er eenmaal op gaat letten, zul je merken hoe vaak je eigenlijk gebaren gebruikt om iemand iets duidelijk te maken. Ik moest mezelf een mentale tik geven om verder geen gebaren of blikken meer te werpen aangezien ze toch niet opgevangen zouden worden.

Ergens vraag ik me af of ik, als ik blind was geweest, zo dapper zou zijn om in mijn eentje met de trein ergens heen te reizen. Blind zijn is immers toch een flinke handycap en een onzekerheid. Je bent niet even goed 'uitgerust' als de mensen om je heen, terwijl je wel evenveel op jezelf aangewezen bent, naast toevallige behulpzaamheid van anderen.

Daarentegen zou het geen reden moeten zijn om weg te blijven van cursussen filosofie.